Oirschot, 25 oktober 2026

Gedicht ter gelegenheid van 75 jaar Heemkundekring De Heerlijkheid Oirschot

Heemgeheimen vertellen

Ik had een heerlijk plekje, diep verscholen in het humusrijke zand.
Om mij heen kropen kevertjes en wormen.
Ik ben de kogelpotscherf, zwartomrand.
Ik lag warm en beschut, zonder te performen.
En toen kwamen die heemkundigen en die groeven mij op.

Ik zat vastgeplakt in een fotoalbum op een zolder achterin.
Met om mij heen afgedankte meubels die nooit iets zeiden.
Mijn vergeelde kartelrand was gescheurd, rechts bovenin.
De donkere zolderplek was fijn. Dat waren nog eens tijden.
En toen kwamen die heemkundigen, die vergrootten mij tot spandoekformaat.

Wij zijn boeken uit de boekenkast van huize Ravenpoort.
We staan graag heel rustig, zij aan zij.
We praten niet, geen woord, geen woord,
maar genieten van de Dekanij.
En toen kwamen die heemkundigen en die staken hun neuzen in onze verhalen.

Wij han ’t vrûger drúk, wij ês Orskots dialect.
Jong kiendjes en ouw kêllekes, alleman din mee.
Mèr zuutjesoan verdwene we, ut proate wir ‘correct’
We verdwene uit de straot, de kerk en ut café.
Ut war wel lekker rustig zo, ’t leek wel lang verlof.
Niks gin knoerzels of biebèters, geen gegriesel in d’n hof.
En toen kwamen die heemkundigen en die mâkten van ons ’ne cursus.

ach, die heemkundigen toch
ze kunnen er niks aan doen, hun liefde is te groot
ze houden van dit dorp, van geboorte tot aan dood
ze kennen alle straten, elke bocht en iedere heg
zij hemen tot de hemel, ze willen nooit meer weg
ze verkennen, observeren, ze spitten en ze speuren
ze delen al dat moois in geuren en in kleuren
ze neuzelen en toetsen, vertellen, organiseren
ontrafelen geheimen, beschrijven, informeren
en al dat werk al vijfenzeventig jaar
gelukkig maar, gelukkig maar

Margot Kuijpers
Dorpsdichter van Oirschot