Ik heb in 2003 meegewerkt aan het organiseren van het feest ‘Montfortanen 100 jaar in Oirschot’. In de groep die het organiseerde zat ook Joseph Schrouff.  Een bijzondere man en fervent Caballero-roker. Als oud seminarist (Schimmert) vond ik hem een atypische pater en een bijzonder interessant figuur. Overigens typische paters zijn vaak ook interessant. Ik kwam laatst een knipsel tegen, dat me de moeite waard leek in de Nieuwsbrief te zetten. Ik houd het daarbij  op een samenvatting. Het gehele interview is bij mij digitaal te verkrijgen (sjsmits@planet.nl).

Samenvatting
Joseph Schrouff (1929) groeide op in een streng katholiek gezin in Landgraaf en werd op 28‑jarige leeftijd priester. Hij werkte als missionaris in Congo, waar hij tijdens de opstanden begin jaren ’60 vier jaar gevangen zat. Hij beschrijft hoe hij “drie keer ter dood werd veroordeeld” en hoe hij mishandelingen overleefde doordat “op dat moment begon het te regenen”, wat zijn redding werd.
Na zijn terugkeer werkte hij in Duitsland, waar hij in 1967 Margot Tietz ontmoette. De liefde deed hem het priesterschap verlaten. Zijn ouders verbraken aanvankelijk het contact, maar accepteerden zijn keuze later. Samen runden Joseph en Margot een succesvol hotel‑pension in Berlijn en voedden vier kinderen op, twee geadopteerd en twee eigen.
Na tien jaar stopte het hotel en werkte Schrouff bij de Franse geheime dienst in Berlijn. In 1988 overleed Margot plotseling. Haar dood bracht hem tot het besluit opnieuw priester te worden. Eerst voedde hij de 4 kinderen alleen op tot de jongste 18 was. Drie jaar daarna kreeg hij toestemming van het Vaticaan en hervatte hij zijn presterambt volledig.

Schrouff benadrukt dat zijn levenservaring hem een andere kijk op het priesterschap heeft gegeven. Hij vindt dat de kerk dichter bij de mensen moet staan en zegt: “Moeders kunnen niet iedere ochtend op hun knieën vallen en de rozenkrans bidden.” Zijn preken zijn praktisch en menselijk, vaak gebaseerd op zijn eigen ervaringen als echtgenoot en vader.

Hij kijkt met voldoening terug op zijn leven, is trots op zijn kinderen en kleinkinderen, en voelt nog steeds de aanwezigheid van zijn overleden vrouw. “Als ik Margot terug kon krijgen, zou ik daar geen moment over na hoeven denken.”

26-06-26 Han Smits